چای سبز بهاره؛ آن لحظه ای که بوی بهار توی فنجان می ماند

چای سبز، دمنوشی که شاید در ایران به اندازه چای سیاه پرطرفدار نباشد، حداقل به اندازه شرق آسیا که چای سبز نوشیدنی شماره یک جامعه‌ است. اما در ایران حداقل همه می‌دانند چه خواصی دارد، اسمش با واژه های همچون کاهش لاغری، چربی سوز بودن پیوند خورده است اما چای سبز فراتر از چربی سوزی است.

فصل برداشت و تولید:

برگ های چای سبز بهاره در ایران معمولا بین اواخر اسفند تا اواخر اردیبهشت برداشت می شوند. منطقه اصلی کاشت در استان های گیلان و مازندران است. لاهیجان و لنگرود دو مرکز مهم تولید هستند که سال هاست این کار را بلدند. چین اول یا همان فلاش اول ارزشمندترین برداشت است. برگ های جوان که تازه از شاخه زده اند بیرون نه آفتاب زیاد دیده اند نه تلخی پیدا کرده اند. همین تازگی است که چای بهاره را از چای های بعدی جدا می کند.

تولید چای سبز با چای معمولی از همان ابتدا فرق دارد. برگ های تازه را به جای اینکه بگذارند اکسید بشوند سریع حرارت می دهند. این حرارت دادن که به روش بخار یا تابه انجام می شود آنزیم اکسیداسیون را خاموش می کند و رنگ سبز و ترکیبات ارزشمند برگ را حفظ می کند. بعد برگ ها را رول می دهند خشک می کنند و بسته بندی می کنند. همه این مراحل باید سریع و با دقت انجام شود. یک اشتباه کوچک در زمان یا دما کل دسته را خراب می کند شیوه کار ساده نیست اما می‌ارزد.

جایگاه چای سبز بهاره بین دمنوش های ایرانی

ایرانی ها با دمنوش غریبه نیستند. از چای کوهی تا گل گاوزبان تا آویشن همیشه یک فنجان دم کرده روی میز بوده است اما چای سبز یک جای مجزا برای خودش دارد. نه دقیقا دمنوش است نه همان چای معمولی لیوانی که هر روز می خوریم. یک چیز میانه است که هم طرفدار سلامتی دارد هم آدم هایی که اهل طعم هستند

در سال های اخیر مصرف چای سبز بین ایرانی ها خیلی بالا رفته. بخشی از این رشد به خاطر آگاهی از خواص آن است چرا که متوجه خواص شگفت انگیزش شده اند بخشی هم به خاطر اینکه آدم ها دنبال جایگزین کافئین کمتر برای بعد از ظهر می گردند. چای سبز بهاره در این میان اوج این علاقه است. کسی که یک بار طعم چای سبز تازه بهاره را چشیده دیگر با نمونه های کهنه یا درجه پایین کنار نمی آید.

خواص چای سبز بهاره

(البته من، به عنوان نویسنده این مقاله باید بگم که اول فقط به خاطر خاص تر بودنش نسبت به چای معمولی امتحانش کردم و بعد سرچ کردن درموردش حس کردم چیز خوبی است باید از این پس چای سبز هم بگیرم.)

چای سبز بهاره سرشار از کاتچین است که یک نوع آنتی اکسیدان قوی به حساب می آید. EGCG که از مهمترین این کاتچین هاست در چای بهاره بیشتر از چای های برداشت های بعدی یافت می شود. این ماده با رادیکال های آزاد می جنگد و به کاهش التهاب در بدن کمک می کند. ال تیانین که یک اسید آمینه ویژه چای است در بهاره غلظت بالاتری دارد و همین است که یک حس آرامش همراه با هوشیاری به آدم می دهد. نه خواب آلودگی نه اضطراب کافئین. یک تعادل خاص که آدم باید خودش تجربه کند تا بفهمد.

تحقیقات زیادی روی فواید چای سبز انجام شده. کمک به متابولیسم بهتر در نتیجه کاهش وزن. حمایت از سلامت قلب. تاثیر مثبت روی قند خون. کاهش احتمال بعضی بیماری ها. البته هیچ کدام از این ها معجزه نیستند. چای سبز یک چیز کمکی است نه یک دارو . اما اگر قرار است یک نوشیدنی گرم بنوشی بهتر است یکی باشد که این خاصیت ها را هم داشته باشد بسیاری از دمنوش ها علاوه بر فواید مضر هم‌هستن اما چای سبز مفید است

نحوه تشخیص اصل بودن چای سبز بهاره

بازار پر است از محصولاتی کارخانه‌ای که ادعای بهاره بودن و درجه یکی دارند اما نه رنگ شان درست است نه عطرشان. چند چیز را باید یاد گرفت.

اول رنگ برگ خشک. چای سبز بهاره اصل باید رنگ سبز روشن یا سبز مایل به زرد داشته باشد. اگر برگ ها خاکستری یا قهوه ای تیره بودند یا خیلی یکنواخت به نظر رسیدند باید شک کرد. برگ های واقعی بهاره یک تنوع رنگی ملایم دارند چون دست برداشت شده اند.

دوم عطر. وقتی مشت کوچکی از برگ را بو می کنی باید یک عطر تازه گیاهی احساس کنی شبیه بوی سبزی تازه اگر بوی کهنگی یا رطوبت داشت نشانه خوبی نیست. بعضی نمونه های تقلبی بوی شیمیایی ملایمی دارند که به نظر مصنوعی می آید.

سوم دم آوری. چای سبز بهاره اصل با آب ۷۰ تا ۸۰ درجه رنگ سبز زرد ملایم می دهد. اگر آب جوش ریختی و رنگ خیلی سریع و تیره شد چای کیفیت پایینی دارد یا ممکن است چای سبز نباشد. طعم بهاره اصل کمی گیاهی است با شیرینی طبیعی و تلخی خیلی کم. تلخی زیاد نشانه برداشت دیر هنگام یا کیفیت پایین است.

چهارم منبع خرید. از فروشنده های معتبر مثل همین فروشگاه خشکبار مهراد بخر. چای سبز بهاره اصل گران تر از نمونه های معمولی است اما این فروشگاه چای سبز بهاره را با بهترین قیمت و کیفیت تقدیم می‌کند.

نگهداری درست چای سبز بهاره

چای سبز بهاره خیلی حساس تر از چای سیاه است. دشمن اصلیش نور آفتاب است. رطوبت. گرما. و بوهای قوی که از اطراف جذب می کند.
بهترین ظرف برای نگهداری یک قوطی فلزی در بسته یا شیشه تیره با درپوش محکم است. باید دور از آشپزخانه و اجاق نگه داشته شود چون بوهای غذا وارد چای می شوند.

یخچال فکر خوبی به نظر می رسد اما بدون بسته بندی مناسب رطوبت یخچال به چای آسیب می زند. اگر می خواهی در یخچال بگذاری باید در یک کیسه زیپ کیپ داخل قوطی محکم باشد و وقتی بیرون می آوری صبر کن دمای محیط بگیرد بعد درش را باز کن.

چای سبز بهاره را نمی شود مثل چای سیاه مدت زیادی نگه داشت. بهترین طعم در طی شش ماه اول از زمان تولید است. تا یک سال هم قابل مصرف است اما بعد از آن عطر و خاصیتش رفته رفته کم می شود. پس اگر یک کیلو خریدی و هنوز نیمه دومش مانده بیشتر مواظب نگهداریش باش.

دم آوری که آدم را از نو یاد می دهد

آب ۷۰ تا ۸۰ درجه. دو تا سه گرم برای هر ۲۰۰ میلی لیتر آب. زمان دم کشیدن دو تا سه دقیقه نه بیشتر. همین قوانین ساده اند. یک چای که درست دم کشیده باشد نیاز به شکر ندارد. طعم طبیعی اش کافی است.

چای سبز بهاره یکی از آن چیزهایی است که هر چقدر بیشتر بنوشی بهتر می فهمیش.

خرید انواع چای بهاره با بهترین قیمت و کیفیت

خرید انواع دمنوش درجه یک